مرا به خاطر, می آوری؟,
همانم که دوان بود در مسیرت...در مسیر نرسیدنت.... در مسیر نداشتنت...
...
و من تو را خوب به یاد می آورم...
همان که دوان بود در مسیر رفتنش... که گویی هیچ گاه...
هیچ گاه،منی در روزگارش نبوده و نیست...
برچسب:
نویسنده: آراد فرهادی